Reality stranger than fiction

Iets wat mij altijd opvalt is dat sommige dingen die gebeuren zo vreemd zijn, dat niemand het zou pikken in een film. Gadaffi's carrière is een dergelijk absurd fenomeen en als hij niet voluit had aangetoond dat hij geen enkel probleem heeft met massamoord (noem het opblazen van een vliegtuig bij Lockerbie) zou hij bijna kolderiek zijn.

Hij redt zich al veertig jaar met stapelmesjokke acties (op tv een gevangenismuur met een bulldozer omver duwen ter amnestieverlening) en komt weg met gruwelijke misdaden die nooit achter zijn clowns-gedrag zou worden gezocht. Als film-schurk zou hij over de top zijn. Soms verdenk ik hem ervan dat dit juist de reden achter zijn bizarre gedrag is, een methode om zijn tegenstanders zand in de ogen te strooien. Maar misschien vergis ik me.

Eerst je eigen hoofdstad laten bombarderen door je luchtmacht. Waar de meest brute dictator genoegen neemt met het uit elkaar schieten van de menigte en een achteraf verborgen zuivering, verpest Gadaffi zijn kans op ballingschap op Venezuela. Of vrijwel elke andere plek op de wereld. En dan een comedy-sketch waarin hij vanuit het raam van een limo meldt dat hij het te nat vindt voor een toespraak. Blijkbaar wil hij solliciteren naar een Johan de Witt behandeling door zijn eigen volk.

Ik hoop dat hij die snel krijgt, of anderszins vertrekt, want hij is overduidelijk een knettergekke sociopaat.

The Foreigners door James Lovegrove

Je hebt van die boeken die op zich behoorlijk goed zijn als je ze uit hebt, maar die het je niet altijd even gemakkelijk maken om bij dat einde te komen. The Foreigners van de Brit James Lovegrove is een dergelijk boek. Jammer genoeg helpt de uitgever nog een stukje mee. De achterflap klopt weer eens een keertje niet en de bladzijden staan vol iets te kleine lettertjes. Er is echter ook heel wat goeds te melden, dus deze negatieve opening moet niet overheersen.

In het begin van de eenentwintigste eeuw leek de wereld op zijn einde te lopen. Honger, ecologische rampen en oorlogen om de laatste hulpbronnen van de planeet dreigden de mensheid de das om te doen. Tot er op een dag vreemde wezens in gouden gewaden met goudkleurige maskers door de straten van wereldsteden begonnen te lopen op zoek naar mensen die voor hen wilden zingen. Op onnaspeurbare reden leek het of de wereld weer hoop had en begon er een nieuw tijdperk van wederopbouw.

Hier zit een eerste probleem van het boek, die gouden figuren, Foreigners, zijn zwijgende figuren gehuld in mysterie. Dit enige fantastische element in het boek speelt bijna geen rol en is zo vaag en ondoordringbaar dat het paradoxaal genoeg meer frustreert dan tot de verbeelding spreekt. Sterker nog, ik denk dat het boek ook zou werken zonder dit element. Het is namelijk gewoon een thriller.

De hoofdrol wordt gespeeld door Jack Parry, een agent die barst van de schuldcomplexen en nog loopt te sippen over een verbroken relatie met een getrouwde vrouw. Daarbovenop heeft hij een grote verering voor de nieuwe vreemdelingen, die hij beschouwd als verlossers van de wereld. Hij werkt voor de politiemacht van New Venice, een toeristenoord dat zich richt op Foreigners en krijgt eerste moord sinds tijden op zijn bord. Er wordt het lijk van een Siren, een zanger gespecialiseerd in werk voor Foreigners en de kleren van een Foreigner. Dit maakt de zaak zeer delicaat omdat de politiek vreest dat de mysterieuze klanten zullen wegblijven als er geen oplossing komt in deze zaak.

Het moord-plot is het sterkste deel van het verhaal. Het is een echte procedurele thriller, met veel conflicten tussen Jack en zijn collega's, maar waarin al spoedig blijkt dat deze collega's zich terecht zorgen maken. De zaak groeit Jack namelijk echt boven het hoofd en zijn toch al gedeprimeerde inslag gaat een paar stapjes verder. Hoewel het complot uiteindelijk een beetje te zwaar leunt op de geniale schurk (ik weet dat ze een verhaal spannend maken, maar boeven die geen enkele echte misstap maken zijn niet realistisch en soms ook wat goedkoop), had ik de twist aan het einde niet zien aankomen.

Dat betekend echter niet dat ik blij was met de route om er te komen. Begrijp me niet verkeerd, Lovegrove kan goed schrijven en zijn karakters zijn goed. De sombere sfeer is een kwestie van smaak, maar ik kon die prima hebben. Nee, mijn probleem lag bij de te lange beschrijvingen van de omgeving en scènes die hun welkom overschreden. Ik raakte ook geïrriteerd door zijsporen over Foreigners, die alleen bevestigden dat er niets over hen bekend was. Gelukkig bleken een paar passages achteraf toch nog belangrijk maar dan had ik me er honderd pagina's eerder wel over geërgerd. Jammer, want voor de lezer die een degelijk karakter gedreven verhaal zoekt, is The Foreigners een trage tocht die toch wel beloont.

Boekrecensie: The Eternal Champion door Michael Moorcock

Je hebt schrijvers, of hun uitgevers, die je een imposante roman beloven, met enorme diepgang, een ingewikkeld verhaal en uiteindelijk een nieuwe kijk op de conditione humaine. En dan krijg je een platgeslagen pulproman. Bijvoorbeeld Mario Puzo's The Godfather. Mocht op mijn lijst. Kijk alsjeblieft de film, het boek bied namelijk minder zicht op de karakters en het scherm bespaard je tenminste een genant hoofdstuk, ja een heel hoofdstuk, over de te wijde vagina van een bijfiguur.

Michael Moorcock is een omgekeerde schrijver. Hij lijkt simpele avonturen te beloven met een held die door het boek heen gevolgd wordt. Conan de barbaar of zoiets. Maar dan krijg je existentiële discussies met andere karakters, die belangrijker zijn dan het avontuur zelf. En steekt de held ingewikkelder in elkaar dan je denkt. En is het geweldig geschreven. Moorcock is de belangrijke man achter de New Wave die in de jaren 60 science-fiction los weekte van de beta-nerd tirannie van mensen als Asimov en Clarke. Wetenschappelijk verantwoord leidde niet altijd tot leuke verhalen en de sociologische SF van de New Wave was een noodzakelijke vernieuwing.

Het oeuvre van Moorcock beslaat een enorme losjes aan elkaar gelinkte cyclus: The Eternal Champion. Deze eeuwige kampioen is een archetypisch figuur die in vele identiteiten door het multiversum zwerft, los van tijd en ruimte. De vele aardes beslaan alle mogelijke werelden, die elk betwist worden door de machten van Orde en Chaos. De kampioen dient dit precaire evenwicht in zijn incarnaties te handhaven.

Jaren geleden zijn alle toenmalige Champion-romans in een 14-delige serie bundels uitgegeven, en toen las ik de eerste bundel, over de telgen van de Von Bek en hun deals met de duivel. De tweede omnibus, The Eternal Champion, gaat over een Kampioen die zich bewust wordt van zijn lot. Hij weet dat hij gedoemd is om te zwerven en om de zoveel tijd van identiteit te veranderen. En daar is hij zeer depressief over. Onderwijl vertoeft hij wel in fascinerende werelden, wat voor de lezer ook wel weer fijn is.

De drie romans lopen ver uit elkaar wat verschijningsdatum betreft, maar gelukkig weet Moorcock de wat ouderwetse stijl vast te houden. De laatste roman is overigens veruit de beste van de drie, een echte rollercoaster. De andere twee zijn goed geschreven, maar hun simpele intriges lijden onder een zekere voorspelbaarheid. Maar Moorcock is het bewijs dat een eenvoudig verhaal door een briljant schrijver nog altijd beter is dan een gecompliceerd verhaal door een matig getalenteerd artiest.

Natuurlijk, nadeel is dat je deze trilogie misschien beter kunt overslaan als je in een intellectuele bui bent. De Von Bek-romans glimmen een tikkie meer. Verder is het hoofdkarakter emo, wat misschien wat irritatie kan wekken.

Maar als je toe bent aan een pulp-roman die leest als een echt goed boek (en eigenlijk wil elke lezer dat wel), dan is Moorcock je man.

Slechte straatmuziek

Vanochtend passeerde ik de meest belabberde straatmuzikant die ik ooit gezien heb. Niet dat het vals was of constant vol fouten zat. En de maat was ook uitstekend.

Maar consequent hetzelfde akkoord blijven aanslaan is wel heel schaamteloos.

The heaviest band on earth! Literally!

Face Cast is een vette band. Moddervet. Ongelofelijk vet. Ze zakken door kleine podia zo vet.

Weet je wat niet vet is aan Face Cast. De muziek. En de tekst Wifebeater is zo fout. En als dit bedoeld is als mislukte ironie, dan kan ik er niets van terugvinden op hun site. Typisch zo'n geval van "maar dit is toch humor, har har?" achteraf waarmee iedereen wegkomt met een verwerpelijk nummer. Ik schaam mij altijd weer om als metal-fan met dit soort debielen geassocieerd te worden.

Dus daarom heb ik het volste recht om grappen te maken over de omvang van de bandleden, die gelukkig hier nooit zal touren omdat ze alleen op een containerschip meekunnen.

Boekrecensie: The magicians door Lev Grossman

In de loop van The magicians wordt de hoofdpersoon Quentin er door zijn vriendin op gewezen, dat hij, als enige op de hele magische school, echt gelooft in magie. Dit is een belangrijke lijn die door het hele boek loopt en in wezen een afrekening is met alle fantasy die louter escapisme is. Met dit geloof wordt natuurlijk niet de toverkunsten zelf bedoeld, die door alle personages tastbaar beoefend worden, maar het geloof van Quentin in het vermogen van magie om hemzelf gelukkig te maken. Hij ziet magie op dezelfde manier als ongelukkige mensen een nieuwe liefde zien: als de oplossing voor al hun problemen en de poort naar eeuwig geluk. En net als al die nieuwe liefdes blijkt magie schromelijk tekort te schieten in het vullen van dit gat.

Ik gaf in de openingparagraaf expres al het hoofdthema weg, omdat dit de kern van het boek vormt. Helaas geeft de achterflap het idee dat er sprake is van een volwassener Harry Potter-kloon, maar dit doet het boek pijnlijk tekort. Ja, het gaat over een jongen die toegelaten wordt tot een school waar hij het beoefenen van magie leert, maar waar Harry's magie leidt tot fantastische avonturen wordt hier aangegeven wat er met echte mensen gebeurt als ze magie kunnen beoefenen. Als ze zonder aardse zorgen met bijna goddelijke vermogens kunnen leven. Als er niets is dat moet en alles kan. Namelijk dat er geen klap veranderd en dat je waarschijnlijk beter af bent als beursanalist of ambtenaar en waarschijnlijk zelfs beter bij de Lidl achter de kassa kunt zitten. Verveling en decadentie zijn je deel en magie is eerder een soort drug om deze spoken te bestrijden dan een bron van geluk. Laat het helemaal maar uit je hoofd om avonturen te beleven in magische koninkrijken; een quest is plotseling niet leuk meer als je voor je leven vecht in een kille, vieze dungeon voor een stom prul.

The magicians zit op het zeldzame raakvlak tussen fantasy en echte literatuur, waaruit Grossman driftig literaire technieken leent. De personages zijn levensecht, met een dynamiek die langzamerhand tot destructie leidt. Quentin bedoeld het allemaal goed, maar hij heeft dezelfde neiging tot imperfect gedrag als wij allemaal bezitten. Bovendien kan hij de gevolgen niet overzien van onschuldige beslissingen. De roman is gelaagd en bij een oppervlakkige lezing ontgaat heel veel je. Ik heb zelden zoveel extra informatie gekregen uit ontdekkingen van andere lezers op internet. Uit de soms hilarische hatelijke reacties van lezers, blijkt ook dat sommigen zeer teleurgesteld waren in het gebrek aan escapisme. Aan hen is deze roman niet besteed.

Neemt niet weg dat ik niet geheel tevreden ben. Met een beetje bijschaven had dit een meesterwerk kunnen wezen, maar Grossman is te haastig met zijlijnen in het verhaal. Dit kan zeker niet in een roman die leunt op zorgvuldige constructie. Ook krijg ik een klein beetje de indruk dat hij halverwege het boek aan een vervolg dacht en toen pas in die richting ging schrijven. Neemt niet weg dat je als regelmatige lezer in het fantastische genre, je geconfronteerd wordt met hoe je zelf fantasy leest. Hoewel je misschien bepaalde keuzes van de auteur niet kan waarderen is dit één van de meer belangrijke fantasy-boeken, die je eigenlijk niet meer kan missen.

Pedopopblues

Justin Bieber is een profeet van de Apocalypse. Langzamerhand worden we overspoeld met minderjarige kids, die ons teisteren met gruwelijke liedjes. Voor mensen die vinden dat punk eentonig is, probeer er eens achter te komen hoe een dertienjarige compositie klinkt, vaak uitgevoerd op instrumenten die toegesneden zijn op kinderen en daardoor niet klinken. Maar toch is er nog überkaf tussen het kaf te vinden.

Ik doe een paar suggesties:

Black Out Band - Video Games

Hunter, Tug, and Matthew are three talented eleven-year-olds with similar musical passions who are more musically progressive than many artists twice their age! Zoals de biografie op hun site zegt. Dat klopt, er zijn bergen artiesten tweemaal hun leeftijd die minder progressief zijn. Dat zijn dan ook niet de beste artiesten. Als hun progressie bestaat uit verveeld monotoon zingen, tja, ik dacht dat Lou Reed dit al deed, en klinkt alleen maar goed als er ernstig depressieve onderwerpen aangebroken worden. Zoals games bijvoorbeeld:



X-TReMe PoWeR - Respect and obey authority

Behalve dat de titel zo krom klinkt als een banaan is hij ook zo anti-rock als maar mogelijk is. Meer het soort liedjes voor Noord-Korea. De boodschap: luister naar ouders, leraren en Jezus. Verder is het eentonig gejengel dat na anderhalve minuut elk welkom verspeeld heeft. Gelukkig duurt het dan nog drie minuten, zodat het gebruikt kan worden om terroristen in Guantanamo te martelen. Dat is iets waar de ouders van deze kinderen ongetwijfeld trots op zullen wezen. Jezus onthoudt zich normaal van commentaar, maar heeft mij verteld dat een paar drugsverslavingen en ongewenste zwangerschappen, die in de toekomst van deze kinderen liggen.